çakıl taşlarının suda gölgeni sevmesi
gibi bir temmuz akşamı hatırası
tenimde kuruyan koca mevsim
durur kalbimde sesli, renkli
ölü menekşe saksıları.

gece, yandı bir ucundan
iştahla, hayatın ölüme değdiği noktada
sende kesişirdi namümkün ne varsa
ki yakınların mümkünü yoktu
değerdin.
belki geçerdin zamanla.
ellerimi, çığlığına basılmış kedilerle topla.

derin bir azap geldiğinde
tutuştuğunda tüm yönlerden
nefesini tuttuğun sebepler azat olsun
kalbimi yaktım
gözlerinden, ebediyen.

dikenlerini, depremlerini muhafaza ededursun dünya
kıyılar, sokaklar ve uzaklar benim
hâlâ gidilmemiş
hâlâ affedilmemiş.

Yağmur Ayşe Kan

TEILEN
Önceki İçerikAnalog Kadraj
Sonraki İçerikKanla Kirlenmiş Evrak – İsmet Özel
Yağmur Ayşe KAN
Göğsümden siyah trenler geçiyor, yaprakları söküyorum ve yuvarlanıyorum onlarla. Zehirler gitsin için, taşlar oturmasın için. Parmaklarım koyu mürekkep. Karanlık ya...

Kimler Neler Demiş?

avatar
wpDiscuz