bir veba koridorunda kanlandı ruh perçemim
hissiz bir bulantı, devrik bir bakış
umursanmadı yaralar
umursanmadı soluk renkli bedenim.

parmak uçlarımda çürümüşlüğün kokusu
omuzlara intihar etmiş narin dokunuşlu saçlar
düşüyor gözlerim varlığın soluk resmine
dizildi tüm deliler içimde kopan iplere
ilaç kokusu, ilaç bendim, ilaca düşürüldü gölge
dudağımda asırlık kan tadı
karanlıkta düşler savrulur.

eteğimde kavuşan eller var eller!
beni nasıl ürkütür bilmezler.

duvarlara sığdırdım beni, yetmedi
duvar duvarı doğurdu her gece
çığlık çığlığa bu vebalı koridor
ve sonra yitmişlik
serseri bir kan damlası
varlık çürümüş içimde
hiç diye onu kusmalı
kusmalı acıyı kusmalı beni
ve ben cam kenarında hiç büyümeyen bir çiçeğim belki de
biraz güneş körü
biraz ilgisiz bir acı

ruhuma düşen morlukları sayamazsın bilirim
gölgesi vardır her acının ömrü yitik çehremde
yaralar içinde, yara ben, yara duvar ateşi
zincirlenmiş kapıda yazılı:
‘deliler yara almış çiçeklerdir.’

içimde intihar uykusu, uyanışı bekliyor
sabırsız!
ona inandırmalıyım, seni seviyorum
ona inandırmalıyım, çürümüşlüğü yeğ tuttum sana
inanmalı mıyım
inandırmalı mı.

Ayşe Gönenç

Kimler Neler Demiş?

avatar
Sıralama:   En Yeniler | Eskiler | Beğenilenler
Ahmet Karaca
Ziyaretçi

Güzel bir şiir fakat imgeler biraz yordu. Kaleminize sağlık.

wpDiscuz