(Sıngku Şeling Tutung
Adam Odununun Ciğerine Dolan Gökyüzü)

Yalnızlığın bile çaresini bulacaklar şarkılarda,
Adam olacak odunlar biriktireceğim çocuklar gibi,
Yaşatmanın tek toprağı kalmış gibi,
Benim sonbaharlarım senin için olacak;
Ve oynadığın oyunlarda
Hep sen kazanacaksın, hep sen.
Beni kesecek biri olursa sonsuza kanayacağım,
Önce bir deniz kokusuyla uyanacak dünya,
Seni benim mavi belleğime getirecek martılar,
Çocukluklar beni içine çevirecek
Eskileri anacak günahlar
Âdem ve Havva gibi
Seni ve beni.
Affetmeyecek o sevgi dolu canavar,
İşte gidiyorlar gene o canavarı anarak
Ve keyifli türkülerini şakıyarak kanlıcalı Ortadoğu’ya
Asya’dan dörtnala büyük dünya boyunca
Amerika’nın Tanrısı’na övgülerle.
Yağdığını düşünüyorum onun,
Kuraklıktan salıverilmiş diliyle
Yalnızlık yalnız olmaya bizi inandıramazsa,
Kuş gökten gök maviden yorulmazsa,
Bir sevinci yalnızlıktan sormazlarsa,
Ateşe vereceğim yağmuru adam olmuş odunlarımla
Güneşten daha parlak yakabileceğimi bildiğimden.
Çünkü bir tarafın var senin,
Gittiğini söylemek için çok uğraşırken kendime
Bu acı fazla gerçek geliyor bana,
Söken şafakların ilk kokusu gibi
Hakket yahu!
Adam olmamış odun kaldı mı benden başka?
Ve sen Leyla, son durağı inanılmanın
Bir sonsuzu anar gibi andığım sevginin son durağı,
Varken yok olana içilmiş gibili,
İçimde koca bir sevmenin ölçüsüz kesinliği
Ne olacaksa olsun
Az az yaşarken içimde

Semiramis Etrüsk

Kimler Neler Demiş?

avatar
wpDiscuz