Onlar da Çocuktu – Mahmut Hasgül

0
448

ONLAR DA ÇOCUKTU

Onlar da çocuktu bir zamanlar
Onlar da hayaller biriktirdi masum göz bebeklerinde
Kimi bir hasretin buğusuna düşüp kalırdı çaresiz,
Kimi hayallerine küçük gelen gerçeklerin darboğazında
Ümitler yutkunurdu geleceğe dair
Kuşlara özenir uçmak isterlerdi masmavi özgürlük ülkelerine
Bulutların kar beyaz huzurunda uyumak isterlerdi her çocuk gibi
Uzak uzak iklimlerin hayali belirirdi bazen ıslak kirpiklerinde

Onlar her filmde biraz Cüneyt Arkın, biraz Belgin Doruk
Bir parça Sezen Aksu, bir parça Erol Evgin oluverirlerdi
Kâh bir köy İlkokulunda yırtık önlükleriyle kahraman
Kâh bir Anadolu kasabasında üç numara tıraşlarına rağmen
Sanatçı kartlarındaki gibi uzun saçlı Tarık Akan olurlardı.

Bir gün, büyük şehirlerin haşin bulvarlarında buluverdiler tedirgin adımlarını
Büyümek bu kadar çabuk olmamalıydı
Yaşanacak onca çocukluk varken
Daha dün kerpiç evlerin arasında polis-kaçak oynarken
Hâlâ rüyalarında bahçede kaybolan milleri ararken
Daha çelik çomak için ilkbaharı beklerken,
Okul bahçesinde cüz oynayıp,
Yakar topta köşe bucak kaçarken
Büyümek bu kadar çabuk olmamalıydı.
Geç kalmış bir haykırışla uğuldar şimdi tenha rüyalar:
Bırakma elimi anne! Bırakma elimi Anne!

Onlar da çocuktu bir zamanlar
Bir kavganın ortasına doğdular
Yaşamak, savaşmaktır diyordu birileri
Küçücük ellerini sıktıkça güçlendiler
Yendiler, yenildiler
Aslında çok geç fark ettiler ki herkes yeniliyordu hayata
Herkes bu savaşın mutlak mağlubu idi
Bütün zaferlerin sahibi zaman idi
Ve zaman
Bu nokta nokta eriyen zaman,
Alıp götürüyordu gençlik adına ne varsa
Hayaller kalıyordu diri tutulan
İnsanın savaşı zaman karşı
Ve Zamanın hayallere gücü yetmiyordu.

Onlar da çocuktu bir zamanlar
Aslında hep çocuk kalmak istiyorlardı.
Ölmemek için yeniden yeniden doğmak gerekiyordu.
Yaşlı gövdesinin yanı başında taptaze bir fidanla diri kalıyordu kavlağan ağaçları
Çocukların minicik ellerine yeniliyordu yalnızca zamanın acımasız sarkaçları
Onlarda çocuktu bir zamanlar,
Hep çocuk kalmanın bir yolunu buldular
Ve öğretmen oldular.

Onlar da çocuktu bir zamanlar
İnsan hayalleri kadar yaşıyordu bu âlemde
Uçarı hayallerin sınırı yoktu
Kimi geceler yıldızları izlerken
Buruk dudaklarına bir ümit konuverirdi erişilmez
Uzayda bir astronot, uçakta bir pilot
Ya da denizaşırı ülkelere macera taşıyan bir kaptan olurlardı
Ateşler içinde kıvranırken uzun kış gecelerinde
Doktor olmanın hayalini kurarlardı
kerpiç evlerinin tavanı aktığında yağmur mevsimlerinde
Sağlam evler yapmak için mühendis olmayı düşünürlerdi
Çok şey olmak istediler hep çok şey
Yalnızca “bir şey” olabilirsin dedi büyükler
Her şey olabilmenin de bir yolunu buldular
Ve öğretmen oldular.

Öğretmenler
Her sabah günaydın bakışlı çocuklardan ilham alacaklar
Herkes
Bir zamanlar çocuktu amma
Onlar hep çocuk kalacaklar

Mahmut HASGÜL

Kimler Neler Demiş?

avatar
wpDiscuz