(Dünaylılar 2078’de Sistanbul’da
Venüste Uyandım Ama Mevsim Hala Sen)

Beni öldürecek ölüm kalmadı,
Sen beni sokaklardan say
Tetikledi beni aydaki güneş
Her yanım oralı bir yanım onu özler
Bir kaderin alınganlığı gibi ışımakta dünya
Hatta üstüme üstüme dönüyor başım gibi
Yetersizlik kemirirken sokakları
Kedilerin yansıtan gözleriyle bakınırken dünyaya
Nicedir paslanmış bir suskunluk içinde
Kızma sakın ne Âdem’e ne Havva`ya, kızma
Hepimizin elinde birer yasak meyve var aslında
Bırak avazımız çıktığı kadar sussun yüreğimiz
Anlatsam anlamazlar sevdadır.
Ben yine sakladım bizi
Yasaklı kitaplar gibi
Satır satır kokladım seni
Bulutlar delirsin bana ne
Sanki cismim bin ışık yılı sonsuzluğuna eş
Bir yanım arıyor bir yanım siste bulvar
Üç hafta yedi gece bakamayan gözlerle görülmesi yasaklı
Dön dünya oyna yansımamızı oyna
Çocuk adamım çocuk adamım
Bir yabancının gözbebeğinde
Giydirip soyma beni
Uymuyor bu elbiseler
Sarılmak istiyorum anadan üryan bebek sevdama
Bebek sevdam bile bana yabancı
Uçurtması tellere takılan şanssız bir çocuğum ben
İçimde beyaz bir hüzün uluyor
Venüs’te uyanıyorum ama mevsim hala sen
Çok sonbaharlı özlemli…
Gözbebeklerinden martıların uçtuğu
“Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki” diyor içimden bir şair
Ama yaprağın kaderi düşmekmiş
Lezzetli bir tümörler lokantasından
Ben gibi teklifsiz bir serserinin kasıklarına

                                                      Semiramis Etrüsk

Kimler Neler Demiş?

avatar
wpDiscuz