Kûn Senfonisi

Yalnız bir ağaçtım, orman uzaklardaydı
Direndiğim kadar dileniyordum toprağa
Uzaklardaydı yağmur, sen uzaklardaydın
Yaprakların yeşilden yüz bulmadığı ağaçtım
Allah’tan gayrı kimseler uğramıyordu yanıma
Baharın açmaya çiçek sunmadığı
Kuşların mâsivâ saydığıydım.

Sen susuyordun,  rüzgâr susuyordu
Savaşlar geçiriyordum sakat atlarla
Âmâ bir zindan zincirlerinden kurtuluyordu
Terli bir ağaç oluyordum arsızca koşuyordum
Ellerimde çiğ bulutlar
Acı yemişli kırmızı sütunlar
Kime dokunsam göğsümden su yontmuyordu
Allah’ım sen Lemyelidsin ve lemyûledsin
Benim içimde rahmetinden doğup duran hadika var
Kûn dersin bir sarılma kalkıp
Ruhumdaki kanayan kesiğe merhem koyar…

Kalbi ağrıyan bir ağaçtım her mevsim geçişinde
Çok sevgili Mikail elini sallasa ağrırdım
Kelebeklerin kimyasında hülyalı tek gece
Ben kanatlarımla yeşil bir mezardım
Kalbim ki ağlayan âşık bir şadırvan
Kim kimin Hızır’ı olur bilinmez
Ulu çınar bir kelebeğin
Bir kelebek belki annesiz devlerin
Kim kimden Musa
Kim içün elleri olan şu asa
Al bu kalbim,  al sevdiğim kır anılarınla
Kabuk tutmamış yaralarınla…

Ben yalnız bir ağaçtım, sen uzaklardaydın
Allahtan başka kimse konuşmuyordu benimle
Fetih suresi geçiyordu aklımın tesellisinde
Aşk olmasa çok kuyulanırdım
Ağaçtım, onarırdım baltalarımı
Allah’ım sen basarsın, semisin, haysın, dirisin
Neyin metafiziği gövdemden akan şu ağrı
Kûn desen köklerimden bir merhamet doğar dirilirim
Şehvimden bir toprak doyar,  bilirsin…

Sen ki daha dövülmedin bir ağaçtın
Sen ki bir orman arsızlığında terbiye olmadın
Kadınlar geçip giderdi gölgenden
Ağlayan kadınlar, Meryem kadınlar, pişman kadınlar, aşk dolu kadınlar
Aldın onları, tek tek aldın kuyuladın gövdende
Neyin nidası senden sızan bu ter bildin mi?
Bildin mi neye gebesin kasıklarında
Yalnız bir ağaçtın, yapayalnızdın
Nemli bir yağmurda
Çürüyüp gidemeyecek kadardın…

Feyz Kariha

Kimler Neler Demiş?

avatar
wpDiscuz